ég er oft búin að pæla í því að mig langar að byrja að blogga aftur en fannst tilhugsunin eitthvað yfirþyrmadi. mér fannst einhvern veginn eins og blogg þyrfti að vera eitthvað langt og innihaldsríkt, sem er eiginlega alveg fáránlegt svona miðað við hvernig mín blogg saga er. ég er sennilega sá bloggari sem var hvað helst duglegur í knappbloggum.
ég er eiginlega orðin leið á facebook, þetta nýja kókaínfeed til hægri er með alltof mikið af irrelevant upplýsingum fyrir mig og aðalfeedið var orðið eitthvað meira boring, veit ekki alveg hvað það er..
..þannig ég var búin að vera að færa mig smá á twitter, en maður er svolítið takmarkaður þar með bara 140 stafi.
hvernig væri þá að fara að henda bara út því sem mig langar að segja frá hingað? þó það séu bara ein til tvær línur?
mig vantar reyndar að laga themeið á þessu bloggi, ég bara þoli ekki að hafa þetta svona half-assed, mun gera það þegar ég finn theme sem mig langar að nota.. þangað til verð ég bara að þola þetta.
en þá kemur að því sem mig langaði að segja! ég beit það í mig að dans dans dans væri í kvöld. ég er ekki með sjónvarp (og hef ekki verið með síðustu 2 árin eða svo) þannig ég gladdist smá yfir að rúv væri búið að laga síðuna sína þannig það væri ekkert mál að horfa á sjónvarp í beinni. startaði vídjóinu og við mér blasti vilhjálmur bjarnason og tveir aðrir. ég furðaði mig á því í svona 5 sekúndur hvaða snilling datt eiginlega í hug að hafa hann sem aukadómara í dans dans dans þar til ég fattaði þetta var útsvar sem ég var að horfa á.